Historia. Prehistoria Szczecina, czyli jacy to byli Słowianie?

Marek Rudnicki
Marek Rudnicki
Wzgórze Zamkowe, dom plecionkowy z XII w. Wystawa w Muzeum Historii Szczecin
Wzgórze Zamkowe, dom plecionkowy z XII w. Wystawa w Muzeum Historii Szczecin Fot. Sebastian Wołosz
Udostępnij:
Przyjmuje się, że dzieje Szczecina rozpoczynają się w okresie kultury łużyckiej, choć prawdopodobnie już w okresie wcześniejszym teren ten tętnił życiem. Na antycznej mapie aleksandryjskiego geografa Klaudiusza Ptolemeusza z lat 142 -147 n.e. uwidoczniony jest gród o nazwie Susudata, znajdujący się gdzieś w okolicach obecnego Szczecina. W VII – VIII w. na dzisiejszym wzgórzu zamkowym funkcjonowała już osada słowiańska i gród obronny.

Słowo Słowianie to ogólna nazwa ludów zachowujących jedność kulturową i językową. W pierwszych niemal dziesięciu wiekach Słowianie zajmowali tereny aż po rzekę Łabę, jeśli więc mówimy o regionie Pomorza, bardziej adekwatne będzie stwierdzenie, że mamy tu do czynienia ze Słowianami zachodnimi.

A jeszcze bardziej precyzując, z Pomorzanami, plemionami z grupy lechickich zajmujących południowy brzeg morza Bałtyckiego, zwanego wówczas Słowiańskim.

W skład tych plemion wchodzili Kaszubi (potomkowie istnieją do dziś), Wolinianie, Pyrzyczanie, Brzeżanie i Słowińcy z głównymi ich grodami w Szczecinie, Wolinie, Pyrzycach, Kołobrzegu, Białogardzie, Gdańsku i Starogardzie Gdańskim, choć w rzeczywistości wszystkich grodów było prawdopodobnie kilkaset, tych małych i tych znaczących dla regionu i poszczególnych plemion.

Przy ujściu Odry znajdowały się tereny Wieletów. Dalej na zachód graniczyli oni z Obotrytami. Tereny wieleckie w II wieku pokazane zostały na wspomnianej mapie Ptomeleusza, ale umiejscowione w okolicach dolnej Wisły. Prawdopodobnie przemieszczali się na zachód, gdyż już w VI wieku zajmowali tereny na zachód od dolnej Odry. Skąd lechickie pochodzenie Słowian zachodnich? W kronice Nestora z Kijowa („Powieść minionych lat”, napisanej ok. roku 1113) znajduje się takie wyjaśnienie:

„Gdy bowiem Wołosi naszli na Słowian naddunajskich i osiadłszy pośród nich ciemiężyli ich, to Słowianie ci przyszedłszy, siedli nad Wisłą i przezwali się Lachami, a od tych Lachów przezwali się jedni Polanami, drudzy Lachowie Lutyczami, inni Mazowszanami, inni Pomorzanami”.

We wczesnym średniowieczu nie było jeszcze Polski czy Niemiec w rozumieniu obecnym, a duże związki plemienne, jakby zupełnie inny świat. Sięgając w czasy bliższe nam historycznie, warto przytoczyć charakterystyczne dla tamtego okresu działanie.

W latach 963-967 Wieleci sprzymierzyli się z Wolinianami w walce przeciwko Polanom i najechali ziemie Piastów. W dwóch pierwszych wyprawach odnieśli sukces, w trzeciej – ponieśli klęskę. Głównymi jednak wrogami Słowian byli Sasi i Duńczycy, czyli Wikingowie. I to z nimi na przemian walczyli lub sprzymierzali się. W swoim zaś gronie (mówiąc w dużej przenośni) zawierali sojusze poprzez małżeństwa lub powszechne oddawanie w „niewolę” członków rodziny, jako zabezpieczenie zawartych traktatów o nieagresji.

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!

Rząd wprowadza dodatkową pomoc dla emerytów

Wideo

Komentarze

Komentowanie zostało tymczasowo wyłączone.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Przejdź na stronę główną Głos Koszaliński
Dodaj ogłoszenie